به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر به بندهء خدا ، ابن عثمان ، جانشين پيامبر خدا ( ص ) از خالد بن وليد ( 2 ) : پس از سپاس و ستايش آفريدگار ، بىگمان مردم يمامه بدانچه كه خواست خداى - تبارك و تعالى - بود ، روى آوردند ، من با اين مردم ، برسيم و زرى كه دارند و به يك سوم چهارپايان و يك چهارم اسيران ، به آشتى رسيده‌ام ، ( بنگريد : پيمان 71 ) . اميد است كه ايزد - تبارك و تعالى - سرانجام صلح آنان را نيكو گرداند . درود و رحمت و فزونى نعمت آفريدگار ، بر تو باد . 1 . متن « ابيات » بنگريد به پانوشت ص 348 . - م . 2 . گويا خالد براى رعايت ادب و احترام ، نام أبو بكر را پيش از نام خود در نامه آورده است ؛ و گرنه ، شيوهء نوشتن نامه‌ها در صدر اسلام بدين گونه بوده است كه نخست ، نام نويسندهء نامه و سپس ، نام گيرندهء نامه را مىآورده‌اند . اين شيوه را در فرمانهاى حضرت على ( ع ) و ديگر شخصيتها و نيز در پيمانها و فرمانهايى كه در اين كتاب ، گرد آمده است ، به فراوانى مىبينيم . - م . ( 1 ) ( 283 / 9 ) پاسخ أبو بكر به نامهء خالد كتاب الرّدّة ، واقدى ص 95 . پس أبو بكر - كه خدا از وى خشنود باد - به خالد نوشت : پس از سپاس و ستايش آفريدگار ، من نامهء تو و آنچه را كه دربارهء صلح با آن مردم ياد كرده بودى ، خواندم . پس همهء آنچه را كه بر سر آن با آنان پيمان بسته‌اى ، به انجام رسان و با ايشان راه فريب و نيرنگ در پيش مگير . دست آورده‌هاى جنگى ، اسيران و آن مقدار از دارايى بنى حنيفه را كه خداوند در اختيار تو نهاده است ، گرد آور و خمس آن را جدا كن و نزد ما بفرست تا در ميان مسلمانانى كه همراه ما هستند ، بخش گردد . حقّ هر صاحب حقّى را به وى باز ده . و السّلام .